دومین سالگرد

دو سال پیش در چنین روزی نتایج انتخابات ریاست جمهوری اعلام شد؛ نتیجه، همه ی دنیا را مبهوت کرد و ایران را زخم خورده.و جنبش سبز آغاز شد...

ما که در شهرستانی کوچک بودیم فقط اخبار را از ماهواره و صدا و سیما دنبال می کردیم و اگر دیده های مستقیم برادر و خواهرهامان – که در تهران زندگی می کردند- را نمی شنیدیم واقعاً می ماندیم که کدام رسانه درست می گوید؛چرا که فاصله بین حرفهای داخل و خارج بسیار بود...

روزهای سیاه و خونین تابستان و زمستان خاکستری و عاشورای خونین و 22 بهمن88 هم گذشت...جوانان زیادی کشته شدند؛جوانهایی که اگربه زندگی و اندیشه های هر کدامشان نگاه می کردی، می دیدی  هوش و فکر و انرژی و جوانی هر یکیشاشان با جماعتی هزاران نفره برابری می کرد...

دو سال از آن ماجرا گذشته؛زندانهامان پر و پیمان شده اند.هر روز هم خبر نگران کننده ای از گوشه و کنار زندان ها به گوش می رسد؛بیرون هم که خبرها بسیار بدترند:دستگیری آدمهای معترض، مبارزه علیه هر کس که سبز بیندیشد و حتی سبز بپوشد، ستاره دار شدن دانشجوها، کشتن دختری در روز عزای پدر تازه گذشته، اکران فیلمهای "اخراجی ها 3" و "پایان نامه"، دعوای هنرمندان مطرح کشور، محرومیت تیم ملی فوتبال زنان به خاطر حجاب، اجرای طرح هدفمند کردن یارانه ها و کم شدن مبلغ پرداختی آن(؟) ، بالا رفتن  چند باره ی قیمت کالاها، تعدیل نیروی کارخانه ها و کار گاه ها، تعطیلی کارخانه های کوچک،  آتشفشانی شدن ایدز در کشور، به صفر رسیدن رشد اقتصادی کشور، تعرض به دختری در محوطه ی دانشگاه، تجاوز به حریم یک خانواده در یک شهرستان، برخورد با 60% جمعیت پایتخت به بهانه ی رعایت نکردن حدود شرعی در پوشش و زیاد شدن اعدامها؛

این همه درد آنقدر زیاد و غیر قابل حل هست که دیگر برای خیلی ها – مثل من- فرقی نمی کند که در کشورهای دیگر چه می گذرد؛نه اینکه برایم کشته شدن آدمها توی لیبی و یمن و مصر و سوریه بی اهمیت یا حتی کم اهمیت باشد؛ بر عکس! هر تصویری از هر جنبش خیابانی اشکم را در می آورد؛ چون یاد ندا و سهراب و ترانه و همه ی خواهر ها و برادرهای خودم در سال 88 می افتم که روی آسفالت داغ خیابانهای تهران و یا توی زندان پرپر شدند و من هیچ کاری برای هیچ کدامشان نتوانستم انجام بدهم..

نه!درد من از کشته شدن آدمها در کشورهای دیگر کم نیست؛ اما واقعاً نمی توانم بنشینم و اوضاع سیاسی و اقتصادی مملکت های دیگر را بررسی و تحلیل کنم..درد خودم و مملکتم نمی گذارد.مثل آدم نیمه جانی شده ام که نمی تواند به رنج کسان دیگر فکر کند...

راستی! یادم رفت از دعوای مسخره ی آقایان برایتان بگویم! راستش اسفند 89 سی دی "ظهور" دستم رسید؛ بعد از دیدنش احساس می کردم دارم از بغض و نفرت دیوانه می شوم؛ توی دلم با خدا دعوایم شد! گفتم واقعاً خدا تا کی می نشیند آن بالا و به این اراجیف گوش می کند بی هیچ حرف و کلامی معترضانه و خشم آلود؟ تا کی باید با اعتقادات این مردم بازی کرد؛هرچند ساده و زود باور باشند؟

و حالا چند وقت است که شعیب ابن صالح و سید خراسانی به جان هم افتاده اند(؟) و کل این جریان ها آنقدر مسخره به نظر می رسد که  آدم می ماند بخندد یا گریه کند...

 دیگر هیچ یک از گفته هایشان را باور نمی کنم. اصلاً هیچ چیز مهم نیست؛ مهم آنهمه انسان های عزیز بودند که فدای جنبش سبز شدند و ما هیچ کاری برایشان نکردیم؛ مهم این همه انسان زندانی و در بند هستند که دارند برای مطالبه ی حقوق ما اسارت و شکنجه و اعتصابات غذایی را تحمل می کنند و باز هم ما هیچ کاری برایشان نمی کنیم....چرا؟؟؟؟؟؟   

جدایی نادر از سیمین

  بالاخره "جدایی نادر از سیمین " توی سینمای شهر ما هم اکران شد؛ فیلم خیلی خوبی بود.انگار تمام مدت داشتی خودت را توی شخصیتهای فیلم می دیدی:دروغگوهایی که برای اثبات صداقتشان به هر دستاویزی چنگ می زدند یا آدمهای شرافتمند و مظلومی که از سر اجبار مجبور بودند دروغ بگویند.

مجبور به دروغگویی به خاطر فقر، حمایت از خانواده، تأ مین امنیت فرزند، حفظ غرور مردانه به عنوان پدر...

  تنگناهایی که اگر برای هر کدام از ما هم پیش آید- شاید حتی راحت تر از شخصیتهای توی فیلم- دروغ می گوییم ؛و به خاطر همین هم ذات پنداری با شخصیتها ی داستان است که  از همان ابتدا تا انتهای فیلم سر جایت میخکوب می شوی و فقط عذاب می کشی و همراه بازیگرها با شتاب توی داستان جلو می روی شاید در آخر چیزی بهتر از درد نصیبت شود،که نمی شود؛که پایان فیلم از آغازش دردناکتر است.

  نگاه درد آلود و واقعی کارگردان به اوضاع نابسامان مملکت در ساخت آدمها، و فرهنگی که دارد آرام و بی صدا به بدنه ی اجتماع حال حاضر ایران تزریق می شود، در این فیلم هم مانند فیلمهای پیشین آقای فرهادی کاملاً پیدا بود. فرهنگ دروغ و تزویر که به خاطر فرار از فقر و قانون به جان آدمها ی این مرز و بوم افتاده و انگار از آن گریزی نیست؛ و چه دردناک است اینکه می بینی هیچ کدام از آدمهای بالانشین توی فیلم- مثل آقای امام جماعت توی فیلم شهر زیبا یا آقای قاضی توی فیلم جدایی نادر از سیمین-  ککشان هم بابت اینهمه درد و پلیدی- که مثل خوره به جان مردم افتاده- نمی گزد!

  نکته ی بسیار ظریف دیگر که جزو لایه های زیرین فیلم بود،همان نگاه بغض آلود آقای فرهادی به قانون جزایی کشورمان است که گاهی آنقدر دست و پاگیر،قهر آلود و خشن می شود که تو برای گریز از آن حاضری هر کاری بکنی.کارهای زشتی که همگی با دروغ شروع می شوند.(در باره ی الی .. را یادتان هست؟دیدید چگونه آنهمه فارق التحصیل حقوق برای رهایی خود از دست قانون چگونه دروغ گفتند و آبرو و شخصیت دختر پاکی چون الی را پیش چشم خانواده و اجتماع به لجن کشیدند؟)

  در این فیلم هم همان موضوع تکرار شد.هر چند در فیلم "شهر زیبا" نگاه تلخ کارگردان از زاویه ی دیگری به انتقاد از قانون جزا دوخته شده بود اما حرف همان حرف بوده و هست:قانون مجازاتهای اسلامی باید به طور جدی بازنگری شود!

   ما قانون ها  را می نویسیم تا جامعه ای پاک و امن داشته باشیم؛حالا اگر همین قانون ما را مجبور به ناپاکی و دروغ وخودخواهیهای شرم آور کند چه؟واقعاً چه کاری باید کرد؟...

گمشدگان من

هیچ وقت تصور نمی کردم روز های خالی از احساس را چگونه می توان سپری کرد؟

اما حالا چند وقت است حس می کنم به جای قلبم حفره ای دارم که تمام روح و فکرم را در خود فرو می کشد و کم کم به نیستی سوق می دهد.

دو  سال است که امید و آرزو را با هم از دست داده ام.دقیقاً خرداد ۱۳۸۸ بود.یک روز صبح با شادمانی لباسهای زرد و آبی اشان را -که خودم برایشان دوخته بودم-پوشیدند و صورت مرا بوسیدند و از خانه زدند بیرون.

دیگر هرگز برنگشتند.من امید و آرزویم را در یک روز نه چندان گرم تابستان توی خیابانهای شهر گم کردم.مدتی شیون کردم.به دوستانشان سر زدم.بعضی هاشان گم شده بودند.بعضی ها توی حبس بودند؛بعضی ها را هم ....خدا را شکر کردم که امید و آرزوی من فقط گم شده اند؛دلخوش شدم که شاید هنوز جایی،زیر این آسمان آبی هستند.شاید روزی به این خانه برگردند.

و من حالا مدتی است که خانه نشین شده ام.دیگر هیچ کس را نمی توانم دوست داشته باشم.از شنیدن هیچ خبری شگفت زده نمی شوم.هیچ چیز نمی تواند خوشحالم کند.دیگر حتی گریه هم نمی کنم.

ناتوان شده ام.سردرگم و ناتوان.نمی دانم باید چه کار کنم.نمی خواهم دنبال امید و آرزویم بگردم.اگر گشتم و در زندان پیدایشان کردم چه؟اگر دویدم و نتوانستم از زندان نجاتشان بدهم چه؟اگر فهمیدم دارند امیدم را شلاق می زنند و به آرزویم دست درازی می کنند چه بکنم؟اگر پرس و کردم و یک تل خاک نشانم دادند و گفتند امید و آرزویت .. آنوقت چه بکنم؟

نه!همان بهتر که دنبال هیچ کس نگردم.امید من زنده است؛آرزوی من نمرده؛من خانه ام را ترک نمی کنم.آنقدر منتظر می مانم تا برگردند.شاید یک روز نه چندان گرم در اواخر بهار یک سال نه چندان دور..یک روز خرداد..خدا را شکر هنوز دانشگاهها تعطیل نشده اند! 

روز زن

خدا مرد را آفرید و به زن قول دادمرد ایده آل را می توان در هر گوشه ی زمین پیدا کرد؛..و زمین را گرد آفرید تا گوشه نداشته باشد.

.....................................................................................................................................

زن از دیدگاه دکتر علی شریعتی:"زن عشق می کارد و کینه درو می کند؛او می زاید و تو برایش نام انتخاب می کنی؛او درد می کشد و تو نگران از اینکه بچه دختر باشد؛او بیخوابی می کشد و تو خواب حوریان بهشتی می بینی؛او مادر می شود و همه جا می پرسند:نام پدر...؟"

............................................................................................................

عشق یعنی مادر/صبر یعنی یک زن/مهر یعنی دختر/نور یعنی خواهر/هرچه هستی،عشق یا صبر،مهر یا نور ...روزت مبارک